ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
Οι μεγάλες κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται με στροφή στο παρελθόν PDF Εκτύπωση E-mail
Τρίτη, 17 Σεπτέμβριος 2013 07:52

Τάσος Γιαννίτσης, πρώην υπουργός


Mπορεί κανείς να μένει προσκολλημένος σε ιδεοληψίες και να προσπαθεί να φέρει τον πραγματικό κόσμο στο ιδεολογικό του καλούπι, υποστηρίζοντας λύσεις αδιέξοδες, αλλά μπορεί και να αναζητήσει με ανοικτό πνεύμα, μέσα στο ευρωπαϊκό περιβάλλον, τις λίγες ή περισσότερες πραγματικές λύσεις με τις οποίες μπορεί να κερδίσει την πραγματική, την εθνική και την ιδεολογική μάχη, τονίζει ο πρώην υπουργός Tάσος Γιαννίτσης


Συνέντευξη στον Ευτύχη Παλλήκαρη


Στην πρόσφατη παρέμβασή σας στο IΣTAME κάνατε λόγο για υποχώρηση του ιδεολογικού υπόβαθρου της πολιτικής, η οποία εκπίπτει σε ένα «πολιτικο-κομματικό πάρε δώσε με πολλά αποσπασματικά συμφέροντα» και με «πλειοδοσία καταστροφικών και ιδιοτελών υποσχέσεων ή πρακτικών». Eίναι μια εξαιρετικά σκληρή διαπίστωση για τα σημερινά πολιτικά πράγματα...

Δεν είναι η διαπίστωση σκληρή, η πραγματικότητα η ίδια είναι δυσάρεστα σκληρή -περισσότερο από τη διαπίστωση που είναι απλώς αληθινή. Mε τη βίαιη ανατροπή αξιών και ισορροπιών, κάθε αληθινή διαπίστωση που σχετίζεται με την κρίση δεν μπορεί παρά να είναι σκληρή.

H πραγματικότητα που ζουν οι άνεργοι, οι νέοι της χώρας, η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, ακριβώς επειδή πριν από την κρίση κανείς δεν ήθελε να κάνει σκληρές διαπιστώσεις, κάνουν απαγορευτική τη συνέχιση πρακτικών εξωραϊσμού.

Eίδαμε πως το συλλογικό ως κεντρικός στόχος της πολιτικής υποκαταστάθηκε από το πολιτικό συμφέρον και τη σχέση πελατείας και εξουσίας. Έτσι, η πολιτική στο σύνολό της ιδιωτικοποιήθηκε.

H ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ζούμε την αντίφαση της εναντίωσης στην ιδιωτικοποίηση χρεοκοπημένων, ελλειμματικών ή αναποτελεσματικών επιμέρους φορέων, αλλά την έμπρακτη προσχώρηση σε πρακτικές που σημαίνουν μια μορφή ιδιωτικοποίησης ολόκληρης της δημόσιας σφαίρας.

Έτσι, φτάσαμε στην αποδόμηση θεσμών, πολιτικών λειτουργιών, της συλλογικότητας, και, τελικά, της δημοκρατίας της ίδιας.

Περισσότερα...
 
Αλλο το «δημόσιο» και άλλο το «κρατικό» συμφέρον PDF Εκτύπωση E-mail
Τρίτη, 17 Σεπτέμβριος 2013 07:41
ΗΛΙΑΣ ΚΙΚΙΛΙΑΣ
ΗΜΕΡΗΣΙΑ 14/9

 

Γράφει ο Ηλίας Κικίλιας, διευθυντής ερευνών, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών

H χώρα ζει μέσα στον φόβο που πηγάζει από την κρίση και την αμφιβολία για το αν η καταστροφή μπορεί να γίνει δημιουργική. Για πάρα πολλούς η ανεργία έχει γίνει ο κανόνας και η κοινωνία έχει πειστεί ότι οι νέοι δεν μπορεί να ελπίζουν ότι θα ζήσουν καλύτερα από τους γονείς τους. Πολλοί βλέπουν την οικονομική και κοινωνική προκοπή ως ένα ψέμα και τη δημοκρατική πρόοδο ως μια απάτη. O φόβος είναι ο καλύτερος σύμμαχος της συντήρησης γιατί τρέφει τους κοινωνικούς και ατομικούς εγωισμούς.

H πίστη στην πρόοδο τείνει να εκμηδενιστεί και πολλοί αρνούνται να δουν τον παραλογισμό των νεοφασισμών. Tο πρωτογενές πλεόνασμα έχει γίνει κεντρικό σύνθημα και αυτοσκοπός, υπονοώντας ότι με την επίτευξή του η οικονομία και η κοινωνία θα αυτο-οργανωθεί απλώς και μόνο διά των αγορών. Aρα, δεν έχει ανάγκη να σκεφθεί τι θα απογίνει και να καθορίσει τους στόχους, τις προτεραιότητες, τα μέτρα, τα χρονοδιαγράμματα και τους κανόνες της.

Περισσότερα...
 
Υπάρχει έλλειμμα προσανατολισμού PDF Εκτύπωση E-mail
Τρίτη, 17 Σεπτέμβριος 2013 07:31
ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΛΩΡΙΔΗΣ

 

Η τρέχουσα συζήτηση περί πρωτογενών ελλειμμάτων ή πλεονασμάτων μάς φέρνει ξανά αντιμέτωπους με το βασικό πρόβλημα του πολιτικού συστήματος: το ότι βρίσκεται κυριολεκτικά «αλλού». Πώς παράγονται ελλείμματα ή πλεονάσματα; Προφανώς από τη συνολική λειτουργία της οικονομίας, την ικανότητα του κράτους να μαζέψει αυτά που του αναλογούν και να ξοδέψει αυτά που αποφασίζει ότι κάθε φορά χρειάζεται.

Mε το ξέσπασμα της κρίσης ξεκίνησε και η καταβύθιση της ελληνικής οικονομίας, με τη διάλυση πολλών εμπορικών επιχειρήσεων καθώς και μικρότερων ή μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων που χαρακτηρίζονται από χρόνια έλλειψη ανταγωνιστικότητας. Kοντά σ' αυτές καταστρέφονται και επιχειρήσεις που είναι ανταγωνιστικές, αλλά πνίγονται κυριολεκτικά από την έλλειψη ρευστότητας, καθώς η ελληνική οικονομία είναι ίσως η μόνη ανοιχτή οικονομία στον κόσμο χωρίς τράπεζες! Aκόμη και στο Mπαγκλαντές υπάρχει κάποιος Γιουνούς να χρηματοδοτεί τη μικρή επιχειρηματικότητα...

Στην αποδιαρθρωμένη ελληνική οικονομία μοιάζει να μην μπορεί να λειτουργήσει ο «νόμος Σουμπέτερ» για τη «δημιουργική καταστροφή».

Περισσότερα...
 
Μοντέλο ανάπτυξης με εξαγωγές και επενδύσεις PDF Εκτύπωση E-mail
Τρίτη, 17 Σεπτέμβριος 2013 07:25
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | ΓΚΙΚΑΣ ΧΑΡΔΟΥΒΕΛΗΣ
 ΗΜΕΡΗΣΙΑ 14/9

Γκίκας Χαρδούβελης, Eπικεφαλής Oικονομικών Mελετών Oμίλου Eurobank
Οι κ. Γκίκας Χαρδούβελης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς και οικονομικός σύμβουλος στη Eurobank, Γ. Φλωρίδης πρώην υπουργός και Ηλ. Κικίλιας διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών μιλούν σήμερα στην «ΗτΣ», περιγράφοντας τους «κωδικούς» για να «ξεκλειδώσει» ένας νέος μηχανισμός παραγωγής πλούτου, καθοριστικός για την οριστική απεξάρτηση της Ελλάδας από τον «Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο».

Συνέντευξη στην Ελευθερίας Αρλαπάνου

Πολλοί υποστηρίζουν πως η κατάσταση στην Eλλάδα δεν είναι αναστρέψιμη χωρίς αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου στη χώρα, αλλά και χωρίς την ενεργοποίηση ενός «Σχεδίου Mάρσαλ» για επενδύσεις. Tι νομίζετε;

Συμφωνώ ότι η χώρα χρειάζεται ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης που να βασίζεται στις εξαγωγές και τις επενδύσεις. Tο πρόβλημά μας πριν από την κρίση ήταν η υπερ-κατανάλωση με δανεικά, δηλαδή χωρίς δική μας εγχώρια παραγωγή. H υπερ-κατανάλωση έφερε τις ανισορροπίες που οδήγησαν στην κρίση, τον υπερ-δανεισμό του Δημοσίου αλλά και τα τεράστια ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών. Συνεπώς στο νέο μοντέλο, το μερίδιο της κατανάλωσης πρέπει σταδιακά να μειωθεί, χωρίς όμως με πτώση του απόλυτου μεγέθους της κατανάλωσης, ώστε να μην πιέζεται αρνητικά ο συνολικός ρυθμός ανάπτυξης, αλλά με ταχύτερη αύξηση των εξαγωγών και των επενδύσεων. Tο τελευταίο προϋποθέτει την ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων.

Στόχος μας πρέπει να είναι η αύξηση της εγχώριας παραγωγής είτε προορίζεται για εσωτερική κατανάλωση, είτε κυρίως για εξαγωγές. H εγχώρια παραγωγή είναι αυτή που δημιουργεί θέσεις εργασίας στον τόπο μας, αλλά και φορολογικά έσοδα για το κράτος. Ένα «Σχέδιο Mάρσαλ» σίγουρα θα λειτουργούσε υποβοηθητικά, αφού.........

Περισσότερα...
 
Μετά το «πλεόνασμα» PDF Εκτύπωση E-mail
Δευτέρα, 16 Σεπτέμβριος 2013 10:51

Υπάρχει μέλλον – και ποιο – για την Ελλάδα μετά την γκρίζα εποχή της οδυνηρής για την κοινωνία λιτότητας;

Παύλος Τσίμας, Τα Νέα, 14/09/2013

 

Μαϊμού ή γνήσιο, αληθινό ή ψεύτικο; Το περιλάλητο «πρωτογενές πλεόνασμα» είναι το νέο γέρας του αέναου αγώνα μνημονιακών - αντιμνημονιακών. Μόνο που δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω αυτήν τη νέα αντιπαράθεση.


Οχι μόνο επειδή ο καβγάς για την αυθεντικότητα των στοιχείων περί πλεονάσματος αφορά κάτι που πολύ σύντομα, και πάντως πολύ πριν από το εκλογικό ραντεβού του ερχόμενου Μάη, θα ξέρουμε με βεβαιότητα, όταν η Eurostat επικυρώσει τα στοιχεία. Αλλά προπάντων επειδή όλη αυτή η συζήτηση, με όρους εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης, δεν βρίσκω να έχει κανένα απολύτως νόημα.


Θυμίζω ότι το ελληνικό Δημόσιο είχε κλείσει τα βιβλία του το 2009 με ένα αβυσσαλέο έλλειμμα 24 δισ., πριν αρχίσει να πληρώνει τόκους και χρεολύσια. Πόση σημασία έχει, λοιπόν, αν οι λογαριασμοί κλείσουν φέτος με μικρό πλεόνασμα, με ισοσκελισμένο αποτέλεσμα ή με ένα μικρό έλλειμμα, όπως υποστηρίζει η αντιπολίτευση;


- Έτσι κι αλλιώς, η απόσταση που διανύθηκε, από το πλην 24 στο μηδέν, στο μείον ένα ή στο συν δύο είναι τεράστια. Κάποιοι λένε πως πρόκειται για παγκόσμιο ιστορικό ρεκόρ δημοσιονομικής προσαρμογής.

Περισσότερα...
 


η ημέρα, η εβδομάδα του έτους

ΝΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ

logo final_1

nea-polis

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

eimasteetoimoi

Πρόταση της Δημοκρατικής Αριστεράς

  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow